About us
Roong Aroon International School offers a rich academic journey of the International Baccalaureate Programme.
Our school is a non-profit organization, our purpose of lifelong, holistic, and transformative learning is to develop a deep understanding of our common humanity and values and to cultivate and live a meaningful and purposeful life as independent, reflective, and active citizens. We prepare and nurture students to face changes creatively, demonstrate courage in making the world a better place, and seize opportunities to transform their awareness and consciousness through diverse learning experiences.
Get to know us
Welcome message from the Head of School
Academics
Middle Years Programme
Career-related Programme
Diploma Programme
News and Updates
𝗪𝗮𝗶 𝗞𝗿𝘂 𝗗𝗮𝘆
"Teachers don't just teach us to see more of the world. They teach us to care more about the people in it."
When people talk about the people who have given them so much, besides their parents, I think a lot of us would think of our teachers. I do too. But when I actually sat down to write this, I stayed stuck for a long time, wondering what my teachers have taught me besides what's in the textbooks.
After thinking about it, I realized that what my teachers give me every day is care. When I'm working hard, they're right there. When I can't do something, they don't let me give up easily. And when I'm being naughty or stubborn, they don't let that slide either. They scold me, they warn me, and honestly, I didn't love that at the time... but now I understand. My teachers don't scold me because I'm annoying. They scold me because they care. If they didn't, they would have just let me do whatever I wanted.
Another thing I think about is going on field trips. Every time I heard we were going on one, all I could think was "Yay, a trip with my friends!" But I never realized that on the days I was having fun, my teachers were working twice as hard. They counted us again and again to make sure everyone was there, kept an eye on our safety, and chased after the kids who wandeดำred off to look at something else (which was often me). And they already look after so many of us in the classroom, but they still took us out anyway.
That's because they wanted us to experience things a classroom could never give us. They took us to new places, to meet new people, and to see how other people live. Every place taught me something different, but one thing was the same every time: my teachers cared that we learned, and cared that we got back safely.
So I've come to understand that whether my teachers are teaching, scolding, or taking us out to see the world, it's all the same thing. Teachers don't just teach us to see more of the world. They teach us to care more about the people in it. My world has grown wider, not because I've traveled farther, but because I see more of other people's hearts.
This Wai Kru Day, I want to thank all of my teachers. Thank you for teaching us. Thank you for scolding us. Thank you for being patient with naughty kids like us. Thank you for taking us out to see the wider world, and thank you for never giving up on caring about us, Thank you to all teachers.
#roongarooninternationalschool #โรงเรียนานาชาติรุ่งอรุณ #internationalschool #HolisticEducation #trulyholistic #โรงเรียนนานาชาติพระราม2
1 CommentComment on Facebook
ค่าเทอมไม่ใช่ถูกๆ ครูไม่ได้ให้ความรู้ฟรีๆ เดี๋ยวนี้มันธุรกิจซื้อขาย ไม่ขลังเหมือนเมื่อก่อน
In Loving Memory of His Majesty King Bhumibol Adulyadej the Great King Rama IX.
Forever in our hearts.
13 October 2026
0 CommentsComment on Facebook
𝘾𝙤𝙢𝙞𝙣𝙜 𝙏𝙤𝙜𝙚𝙩𝙝𝙚𝙧 𝙛𝙤𝙧 𝘽𝙖𝙣𝙜𝙠𝙤𝙠 𝙁𝙡𝙤𝙤𝙙 𝙍𝙚𝙡𝙞𝙚𝙛
Recently, students, teachers, and staff at Roong Aroon International School joined hands to pack donated goods contributed by parents, faculty, and staff all to support those affected by the flooding across Bangkok.
A special highlight goes to our Grade 11–12 student representatives, who went beyond the school gates to work alongside Roong Aroon School on the ground surveying flood-affected areas and delivering essential supplies directly to the community.
This wasn't just an act of giving. It was a powerful reminder of what our school community can do when we come together with one purpose in mind.
Thank you to everyone who made this possible. Every item donated, every box packed, and every hand that helped made a real difference. 🧡
#roongarooninternational #BangkokFloods #communityservice #StudentLeadership #givingback
0 CommentsComment on Facebook
ไม่สามารถดูเนื้อหานี้ได้ในขณะนี้
เหตุการณ์นี้มักจะเกิดขึ้นเนื่องจากเจ้าของแชร์เนื้อหากับคนกลุ่มเล็ก...0 CommentsComment on Facebook
โรงเรียนนานาชาติรุ่งอรุณ มุ่งมั่นสร้างการเรียนรู้ที่มีความหมาย และตอบโจทย์โลกปัจจุบันที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ผ่านการผสานพลังของ Experiential Learning กับ หลักสูตร IB อย่างสมดุล ผู้เรียนไม่ได้เพียงแค่รับความรู้ในห้องเรียน แต่จะได้ลงมือปฏิบัติจริง ค้นพบความสามารถของตนเอง และเติบโตอย่างมั่นใจในบทบาทของ Global Citizen ที่มองโลกกว้าง คิดอย่างมีเหตุผล และพร้อมรับมือกับความท้าทายใหม่ๆ
สิ่งที่ทำให้เราต่างออกไป คือการสร้างสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่มีชีวิต โรงเรียนเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียว เปิดโอกาสให้เด็กได้สัมผัสธรรมชาติอย่างใกล้ชิด นักเรียนของเรายังได้ฝึกการรับผิดชอบต่อตนเองและสังคม ผ่านกิจกรรมสำคัญในชีวิตประจำวัน เช่น
• การทำอาหารทานเองสัปดาห์ละ 2 วัน เพื่อฝึกทักษะการใช้ชีวิตจริง
• การแยกขยะและบริหารทรัพยากรอย่างรู้คุณค่า
• การลงพื้นที่เรียนรู้เชิงลึกผ่านกิจกรรมภาคสนาม เพื่อเชื่อมโยงบทเรียนกับโลกจริง
.
ทั้งหมดนี้ช่วยพัฒนาเด็กให้มีความเข้มแข็งทั้งด้านอารมณ์ ความคิด และคุณลักษณะผู้นำที่มีหัวใจของผู้รับผิดชอบต่อสังคม
IBMYP Grades 6-10
IBCP/IBDP Grades 11-12
ร่วมค้นพบรูปแบบการเรียนรู้ที่แตกต่างได้ที่
Open House โรงเรียนนานาชาติรุ่งอรุณ
29 SEP 2026
Reserve your seat >> lin.ee/eXgKJVF
0 CommentsComment on Facebook
จากความสำเร็จทางโลก สู่การพบความจริงของทุกข์
ชีวิตของบางคน เมื่อมองจากภายนอก อาจดูเหมือนสมบูรณ์พร้อมทุกอย่าง มีการศึกษา มีหน้าที่การงาน มีตำแหน่ง มีครอบครัว มีเกียรติยศ และมีความมั่นคงในทางโลก แต่ภายในความสมบูรณ์นั้น บางครั้งกลับมีรอยแยกเล็ก ๆ ที่ค่อย ๆ เปิดให้เราเห็นคำถามใหญ่ของชีวิต รศ.ประภาภัทร นิยม เป็นคนหนึ่งที่เดินทางผ่านความสำเร็จเช่นนั้น ท่านเป็นสถาปนิก จบการศึกษาระดับสูงด้านสถาปัตยกรรมและการออกแบบเมือง จากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา เคยเป็นอาจารย์สอนสถาปัตยกรรมที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอยู่เกือบยี่สิบปี ต่อมาได้เข้าร่วมงานบริหารเมืองในกรุงเทพมหานคร รับผิดชอบงานใหญ่ทั้งโครงสร้างพื้นฐาน ผังเมือง สิ่งแวดล้อม และชุมชน ก่อนจะลาออกอีกครั้งเพื่อก่อตั้งโรงเรียนที่มีแนวทางพุทธศาสนาเป็นฐาน แต่จุดเปลี่ยนที่แท้จริงของชีวิต มิได้เริ่มจากตำแหน่งหรือภารกิจสาธารณะ หากเริ่มจากคำถามของลูก จากความยากลำบากในการเข้าใจลูก และจากความทุกข์เล็ก ๆ ในครอบครัวที่ค่อย ๆ กลายเป็นประตูสู่ธรรม
เมื่อลูกสาวถามว่า “ทำไมหนูต้องไปโรงเรียน” คำถามนี้ไม่ได้เป็นเพียงคำถามของเด็กคนหนึ่ง หากเป็นคำถามที่สั่นสะเทือนความเข้าใจเดิมของผู้ใหญ่คนหนึ่งว่า แท้จริงแล้ว การศึกษา ชีวิต และการเติบโตของมนุษย์คืออะไร ท่านจึงพาลูกเดินทางไปดูโรงเรียนหลายแห่ง ทั้งในยุโรปและสหรัฐอเมริกา ได้พบทางเลือกทางการศึกษาหลากหลายรูปแบบ ขณะเดียวกัน ลูกชายคนเล็กก็มีความยากลำบากบางอย่างในการเรียนรู้ ทำให้ท่านต้องศึกษาจิตวิทยาและวิธีเข้าใจเด็กอย่างจริงจัง กระทั่งได้พบหนังสือเล่มหนึ่งที่อธิบายเรื่องเด็กที่เรียนรู้ต่างจากคนทั่วไป และในหนังสือนั้นมีการอ้างอิงคำสอนของพระพุทธเจ้าอยู่หลายแห่ง นั่นเองเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ท่านหันกลับมาศึกษาธรรมะมากขึ้น ไม่ใช่เพื่อรู้ธรรมะในฐานะความรู้ทางศาสนา แต่เพื่อเปลี่ยนตัวเองให้เข้าใจผู้อื่น โดยเฉพาะคนใกล้ตัวที่สุดที่เราอาจรักเขามาก แต่กลับเข้าใจเขาน้อยที่สุด
การภาวนาของท่านจึงมิได้เริ่มจากความศรัทธาอันยิ่งใหญ่ หากเริ่มจากความจำเป็นอันอ่อนโยนของชีวิต คือความปรารถนาจะเข้าใจลูก เข้าใจผู้อื่น และเข้าใจตนเอง ท่านเคยลองปฏิบัติมาหลายแนวทาง จนกระทั่งได้มาพบครูที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมแห่งหนึ่ง ครูผู้นั้นมิได้อธิบายมาก ไม่ได้แสดงธรรมอย่างซับซ้อน แต่ชี้ตรงไปยังแก่นของปัญหา ด้วยความเรียบง่ายและเมตตา ในช่วงหนึ่งที่ท่านบาดเจ็บที่ขา เดินไม่ได้ ครูผู้นั้นนำอาหารอุ่น ๆ มาหาในกุฏิทุกเช้า แล้วถามเพียงว่า “วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง” จากบทสนทนาเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเข้าใจบางอย่างค่อย ๆ เปิดออก ท่านเริ่มปฏิบัติหนักขึ้น อยู่ลำพัง ไม่พูดคุยกับใครเป็นเวลานานกว่าหนึ่งเดือน และในความเงียบเช่นนั้นเอง ท่านได้พบว่า ครูอาจบอกวิธีเดินทางให้เราได้ แต่ไม่มีใครเดินแทนเราได้เลย
ระหว่างการปฏิบัติ คำถามจำนวนมากย่อมเกิดขึ้น ทำไมต้องทำเช่นนี้ เราจะได้อะไรจากสิ่งนี้ ทำไมการภาวนาจึงไม่ได้ให้ความสบายอย่างที่เราคาดหวัง แต่กลับพาเราไปเผชิญความอึดอัด ความเจ็บปวด ความไม่แน่นอน และความทนได้ยากทั้งทางกายและใจ ทว่าในสายตาของธรรมะ สิ่งเหล่านี้มิใช่อุปสรรคที่ต้องรีบหนี หากเป็นบทเรียนอันมีค่าที่สุด เพราะทุกข์มิใช่สิ่งที่มีไว้ให้เกลียดชัง แต่มีไว้ให้รู้ การนั่งอยู่กับความไม่สบาย การเห็นความเปลี่ยนแปลงของกายใจ การสังเกตว่าทุกอย่างเกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วดับไปโดยเราไม่อาจบังคับบัญชาได้ คือการเรียนรู้ทุกข์จากประสบการณ์ตรง ไม่ใช่จากตำรา ไม่ใช่จากคำอธิบายของใคร แต่จากชีวิตของเราเอง นี่คือโยนิโสมนสิการ คือการใคร่ครวญโดยแยบคาย เห็นวงจรของความทุกข์ เห็นความไม่เที่ยง เห็นความควบคุมไม่ได้ และค่อย ๆ ยอมจำนนต่อความจริงโดยไม่ใช่ความพ่ายแพ้ แต่เป็นการวางอำนาจปลอม ๆ ที่เราเคยคิดว่าเรามี
เมื่อรู้ทุกข์อย่างแท้จริง ใจย่อมเริ่มถามต่อไปว่า เหตุแห่งทุกข์คืออะไร และเมื่อเห็นลึกลงไป ก็พบว่าทุกข์จำนวนมากมิได้เกิดจากโลกภายนอกเท่านั้น หากเกิดจากความอยาก ความโกรธ และความหลงของเราเอง โดยเฉพาะความหลงที่ยึดว่ากายนี้ใจนี้เป็นของเรา เราจึงพยายามปกป้องมัน หวงแหนมัน บังคับมัน และทุกข์เพราะมันไม่เป็นไปตามใจเรา การปฏิบัติจึงค่อย ๆ เปิดเผยความจริงว่า กายและใจมิใช่ตัวตนที่เราครอบครองได้จริง เป็นเพียงปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นตามเหตุปัจจัย เมื่อเห็นเช่นนี้ ความยึดมั่นจึงเริ่มคลาย ความทุกข์จึงค่อย ๆ เบาบางลง และอริยสัจสี่ก็ไม่ใช่คำสอนที่อยู่ในหนังสืออีกต่อไป แต่กลายเป็นแผนที่ของชีวิตจริง คือรู้ทุกข์ รู้เหตุแห่งทุกข์ รู้ความเป็นไปได้ของความพ้นทุกข์ และรู้หนทางแห่งการปฏิบัติ
หนทางนั้นมิใช่เรื่องลึกลับไกลตัว หากอยู่ในชีวิตประจำวันของเรานี่เอง โดยเฉพาะในคำพูด การกระทำ อาชีพ ความเพียร สติ และความตั้งมั่นของใจ ท่านยกตัวอย่างเรื่องสัมมาวาจา การพูดชอบ ว่าเป็นสิ่งที่ยากยิ่ง เพราะคำพูดอยู่ใกล้ชีวิตเรามาก เราพูดทุกวัน และคำพูดเพียงเล็กน้อยก็อาจทำร้ายผู้อื่นได้ง่ายเหลือเกิน การฝึกธรรมจึงมิใช่เพียงการนั่งหลับตาอยู่ในที่สงบ แต่คือการกลับมารู้ตัวในขณะที่พูด คิด ฟัง ทำงาน อยู่ร่วมกับคน และเผชิญความขัดแย้ง สติในที่นี้จึงไม่ใช่เพียงสมาธิแข็ง ๆ แต่เป็นความรู้สึกตัว ความเอาใจใส่รู้ทันตนเอง เป็นฐานให้ศีล สมาธิ และปัญญาค่อย ๆ ทำงานร่วมกัน จนชีวิตทั้งชีวิตกลายเป็นสนามแห่งการภาวนา
ท้ายที่สุด รศ.ประภาภัทร นิยม ชี้ให้เห็นอย่างเรียบง่ายว่า ความสำเร็จทางโลกไม่อาจช่วยเราให้พ้นทุกข์ได้โดยตรง ชื่อเสียง ตำแหน่ง ทรัพย์สมบัติ หรือภาพลักษณ์ที่ดูงดงาม อาจทำให้ชีวิตภายนอกดูสมบูรณ์ แต่หากภายในยังไม่รู้จักทุกข์ ไม่รู้จักเหตุแห่งทุกข์ และไม่รู้จักการวางใจอย่างถูกต้อง เราก็ยังคงถูกทุกข์ไล่ต้อนอยู่เสมอ ตรงกันข้าม เมื่อได้พบทางปฏิบัติ แม้เพียงเริ่มออกห่างจากทุกข์ได้บ้าง สิ่งภายนอกทั้งหลายก็ลดอำนาจลง ทรัพย์สมบัติไม่ใช่ภาระ เกียรติยศไม่ใช่กรงขัง งานไม่ใช่เครื่องผูกมัด และชีวิตเริ่มมีอิสระมากขึ้น อิสระนั้นมิได้เกิดจากการมีทุกอย่างตามใจ แต่เกิดจากการไม่ตกเป็นทาสของทุกอย่างที่มี
ประสบการณ์ของท่านจึงเป็นคำยืนยันอย่างอ่อนโยนว่า ธรรมะไม่ใช่เรื่องของคนหนีโลก แต่เป็นเรื่องของคนที่กล้ากลับมาเห็นโลกตามจริง เห็นชีวิตตามจริง และเห็นตนเองตามจริง ไม่มีใครทำแทนเราได้ ไม่มีใครรู้แทนเราได้ ครูทำได้เพียงชี้ทาง แต่การเดิน การเห็น การรู้ และการวาง ต้องเกิดขึ้นในกายใจของเราเอง ดังที่ท่านสรุปไว้อย่างเรียบง่ายว่า ต้องทำเอง แล้วจึงรู้เอง เพราะความรู้สึกตัวเป็นสิ่งมีค่าที่สุด และเมื่อคนคนหนึ่งกลับมาเห็นตนเองได้อย่างแท้จริง การเปลี่ยนแปลงทั้งชีวิตก็เริ่มต้นขึ้นตรงนั้นเอง
0 CommentsComment on Facebook
𝗖𝗼𝗺𝗽𝗮𝘀𝘀𝗶𝗼𝗻𝗮𝘁𝗲 𝗖𝗼𝗼𝗸𝗶𝗻𝗴: 𝗙𝗼𝘀𝘁𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴 𝗖𝗼𝗺𝗽𝗮𝘀𝘀𝗶𝗼𝗻 𝗮𝗻𝗱 𝗧𝗲𝗮𝗺𝘄𝗼𝗿𝗸
Lunch preparation in this 3rd term has proven to be an invaluable learning experience. Guided by our motto, “We are Team Players, Cook with Heart, Serve with Care,” students set shared expectations—embracing open minds, cooperating, and listening without bias. Throughout the term, they demonstrated true team spirit by taking full responsibility for cooking lunch for their classmates.
To celebrate their hard work, we organized a special Western-style luncheon on June 22, 2026, at the Arsomslip Institute of the Arts. Teachers and volunteers served the courses to introduce students to dining etiquette and make them feel truly honored. Students felt relaxed during this special occasion, which also provided a wonderful opportunity to engage in close, meaningful conversations with the school leadership and their homeroom teachers.
Beyond cooking, this experience fosters various skills and values. A key skill is management, which begins with self-management; by taking personal responsibility without blaming or dictating to others, we inspire them to manage themselves. Realizing that we are all in the same boat, this shared accountability drives the project to success. Ultimately, the core value developed is compassion, which is deeply embedded in daily activities and manifests through mindful, attentive actions.
1 CommentComment on Facebook
I’m truly delighted to be part of this event for the second time, and it brings me great joy to see the children enjoying their meals with happy smiles.😊💕
